شاخص توسعه انسانی ایران ۲ رتبه ارتقا یافت

بر اساس گزارش
توسعه انساني سال ۲۰۰۵ سازمان ملل متحد، رتبه جمهوري اسلامي ايران در شاخص توسعه
انساني در بين ۱۷۷ كشور از ۱۰۱ در سال گذشته به ۹۹ در سال جاري ارتقا يافته است.

متن كامل گزارش
توسعه انساني سال ۲۰۰۵ كه از سوي برنامه توسعه سازمان ملل متحد (
UNDP)
فردا در سراسر جهان به صورت رسمي منتشر خواهد شد و خبرگزاري فارس به نسخه اي از متن
كامل آن دست يافته است، حاكي است: ارزش شاخص توسعه انساني ايران كه در سال گذشته
۷۳۲/۰ بوده است، در سال جاري با ۰۰۴/۰ افزايش به ۷۳۶/۰ رسيد.
شاخص توسعه انساني (
HDI)
هر ساله توسط برنامه توسعه سازمان ملل متحد (
UNDP)
منتشر مي‌شود و قسمت عمده اين گزارش شامل جداولي است كه به بررسي وضعيت توسعه
انساني در بخشهاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي كشورهاي جهان مي پردازد.
گفتني است، شاخص توسعه انساني كه در اين گزارش به آن پرداخته مي شود، بر اساس سه
شاخص اميد به زندگي، شاخص آموزش و شاخص توليد ناخالص داخلي به دست آمده است.
فقر درآمدي و انساني كشورهاي در حال توسعه از جمله موارد مهمي است كه در گزارش
توسعه انساني مورد توجه قرار گرفته است و در اين ميان شاخص فقر انساني (
HPI
) از اهميت زيادي برخوردار است.
بر اساس گزارش توسعه انساني ۲۰۰۵ ، شاخص اميد به زندگي در ايران از ۷۵/۰ در سال
گذشته به ۷۶/۰ درصد در سال جاري افزايش يافت و اميد به زندگي در مردان ايراني از
۸/۶۸ سال در سال گذشته به ۶۹ سال و در زنان ايراني نيز از ۷/۷۱ سال در سال گذشته به
۹/۷۱ سال رسيده است.
سازمان ملل متحد با اعلام اينكه متوسط اميد به زندگي در ايران در سال گذشته ۱/۷۰
سال بوده است، اين رقم را در سال جاري ۴/۷۰ سال اعلام كرده است.
بر اساس اين گزارش، ارزش اسمي توليد ناخالص داخلي ايران ۱/۱۳۷ ميليارد دلار و بر
اساس شاخص برابري قدرت خريد ۴/۴۶۴ ميليارد دلار برآورد شده است و سرانه توليد
ناخالص داخلي ايران نيز ۲۰۶۶ دلار و بر اساس شاخص برابري قدرت خريد ۶۹۹۵ دلار اعلام
شد، ضمن آن كه ايران از نظر سرانه توليد ناخالص داخلي رتبه هفتادم را كسب كرد.
اين گزارش با اعلام اين كه شاخص توليد ناخالص داخلي ايران در سال گذشته ۷۰/۰ بوده
است، اين شاخص را در سال جاري ۷۱/۰ اعلام كرده است.
سازمان ملل متحد با اعلام اين كه متوسط نرخ تورم در ايران بين سالهاي ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۳
ميلادي برابر ۸/۲۲ درصد بوده است، نرخ تورم را در سال جاري ۵/۱۶ درصد اعلام كرده
است.
گزارش توسعه انساني ۲۰۰۵ افزود: ايران از نظر فقر بين ۱۰۳ كشور در حال توسعه رتبه
۳۶ را به خود اختصاص داد و ارزش شاخص دو درصد مردم ايران با كمتر از يك دلار در روز
و ۳/۷ درصد نيز با كمتر از دو دلار در روز زندگي مي كنند و هفت درصد مردم اين كشور
نيز به آب بهداشتي و سالم دسترسي دائمي ندارند.
سازمان ملل با اعلام اينكه ضريب جيني در ايران ۴۳ است، اعلام كرد: دهك پايين درآمدي
در ايران دو درصد درآمد و مصرف و دو دهك پايين درآمدي نيز ۱/۵ درصد درآمد و مصرف را
در اين كشور به خود اختصاص مي دهند، در حالي كه دهك بالاي درآمدي ۷/۳۳ درصد درآمد و
مصرف و دو دهك بالاي درآمدي نيز ۹/۴۹ درصد درآمد و مصرف را كسب مي كنند.
سازمان ملل پيش بيني كرد، متوسط نرخ رشد جمعيت ايران بين سالهاي ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۵ به
۳/۱ درصد خواهد رسيد و جمعيت ايران در سال ۲۰۱۵ به ۹/۷۹ ميليون نفر افزايش خواهد
يافت.
بر اساس اين گزارش، سهم هزينه هاي بهداشتي دولتي در ايران ۹/۲ درصد توليد ناخالص
داخلي و بخش خصوصي ۱/۳ درصد توليد ناخالص داخلي برآورد شد و سرانه هزينه هاي
بهداشتي در ايران ۴۳۲ دلار در سال اعلام شده است.
گزارش توسعه انساني ۲۰۰۵ سهم هزينه هاي آموزشي دولتي را از توليد ناخالص داخلي ۹/۴
درصد و از كل هزينه هاي دولت ۷/۱۷ درصد اعلام كرد و افزود: از هر هزار نفر در ايران
۷۲ نفر از شبكه جهاني اينترنت استفاده مي كنند.
سازمان ملل واردات كالا و خدمات در ايران را ۲۳ درصد توليد ناخالص داخلي و صادرات
را ۲۵ درصد توليد ناخالص داخلي برآورد كرده است و افزود: از مجموع صادرات كالا و
خدمات در ايران، ۹۲ درصد مواد خام و اوليه، هشت درصد محصولات ساخته شده و صنعتي و
دو درصد نيز فناوريهاي پيشرفته را شامل مي‌شود.
اين گزارش سهم جريان خالص سرمايه گذاري مستقيم خارجي از توليد ناخالص داخلي ايران
را ۱/۰ درصد اعلام كرده است.
گزارش توسعه انساني ۲۰۰۵ حاكي است، نرخ فعاليت اقتصادي زنان در ايران ۵/۳۰ درصد كل
فعاليتهاي اقتصادي است.
در گزارش سال ۲۰۰۵ سازمان ملل ، نروژ در بالاترين رتبه شاخص توسعه انساني و نيجر در
پايين ترين رتبه شاخص توسعه انساني قرار گرفته است.
به گزارش خبرنگار اقتصادي خبرگزاري فارس، در گزارش توسعه انساني سال ۲۰۰۵، رتبه ۶۹
كشور نسبت به سال گذشته بهبود يافته است.
سازمان ملل متحد رتبه شاخص توسعه انساني ۱۷۷ كشور جهان را در سال ۲۰۰۵ به شرح زير
اعلام كرده است و عدد داخل پرانتز نيز رتبه توسعه انساني كشورها در سال ۲۰۰۴ را
نشان مي دهد.
۱- نروژ (۱)
                      
۲-ايسلند(۷)
                      
۳- استراليا(۳)
                      
۴- لوكزامبورگ(۱۵)                      
۵- كانادا(۴)
۶- سوئد(۲)
                    
۷-سوئيس (۱۱)
                 
۸- ايرلند(۱۰)
                        
۹-بلژيك(۶)
                              
۱۰- آمريكا(۸)
۱۱- ژاپن(۹)
                   
۱۲-هلند(۵)
                      
۱۳- فنلاند(۱۳)
                      
۱۴-دانمارك(۱۷)
                          
۱۵- انگليس(۱۲)
۱۶- فرانسه(۱۶)
             
۱۷- اتريش(۱۴)
                  
۱۸- ايتاليا(۲۱)
                      
۱۹- نيوزلند(۱۸)
                          
۲۰- آلمان(۱۹)
۲۱- اسپانيا(۲۰)
             
۲۲- هنك كنگ(۲۳)
             
۲۳- اسرائيل[غاصب] (۲۲)
       
۲۴- يونان(۲۴)
                            
۲۵- سنگاپور(۲۵)
۲۶- اسلواني(۲۷)
           
۲۷
پرتغال(۲۶)
                  
۲۸- كره جنوبي(۲۸)
               
۲۹- قبرس(۳۰)
                            
۳۰- باربادوس(۲۹)
۳۱- جمهوري چك(۳۲)
     
۳۲- جزيره مالت(۳۱)
           
۳۳-برونئي (۳۳)
                    
۳۴- آرژانتين(۳۴)
                          
۳۵- مجارستان(۳۸)
۳۶- لهستان(۳۷)
            
۳۷-شيلي(۴۳)
                  
۳۸- استوني(۳۶)
                 
۳۹-ليتواني(۴۱)
                           
۴۰- قطر(۴۷)
۴۱- امارت متحده عربي(۴۹) ۴۲- اسلواكي(۴۲)

            
۴۳- بحرين(۴۰)
                   
۴۴- كويت(۴۴)
                              
۴۵- كرواسي(۴۸)
۴۶- اروگوئه(۴۶)
             
۴۷- كاسترويكا(۴۵)
             
۴۸- لاتويا(۵۰)
                     
۴۹- سن كيتس ونويس(۳۹)
            
۵۰-باهاماس(۵۱)
۵۱- جزاير سشيل(۳۵)
    
۵۲- كوبا(۵۲)
                     
۵۳- مكزيك(۵۳)
                    
۵۴-تونگا(۶۳)
                                
۵۵- بلغارستان(۵۶)
۵۶-پاناما(۶۱)
                
۵۷- ترينيدات و توباگو(۵۴)
     
۵۸- ليبي(۵۸)
                     
۵۹- مقدونيه(۶۰)
                     
۶۰- آنتيگوا و باربودا(۵۵)

۶۱- مالزي(۵۹)
              
۶۲- روسيه(۵۷)
                  
۶۳-برزيل(۷۲)
                     
۶۴-روماني(۶۹)
                             
۶۵-موريس(۶۴)
۶۶- گرانادا(۹۳)
              
۶۷- بلاروس(۶۲)
                
۶۸-بوسني و هرزگوين(۶۶)
    
۶۹- كلمبيا(۷۳)
                             
۷۰-دومينيكو(۹۵)
۷۱-عمان(۷۴)
               
۷۲- آلباني(۶۵)
                  
۷۳- تايلند(۷۶)
                    
۷۴- سامائو غربي(۷۵)
                    
۷۵-ونزوئلا(۶۸)
۷۶- سن لويسيا(۷۱)
      
۷۷- عربستان سعودي(۷۷)
  
۷۸- اوكراين(۷۰)
                  
۷۹- پرو(۸۵)
                                  
۸۰-قزاقستان(۷۸)
۸۱- لبنان(۸۰)
               
۸۲-اكوادور(۱۰۰)
                 
۸۳-ارمنستان(۸۲)
              
۸۴-فيليپين(۸۳)
                              
۸۵- چين(۹۴)
۸۶-سورينام(۶۷)
     
۸۷- سن ويلسنت و
گرينادينز(۸۷)
 
۸۸- پاراگوئه(۸۹)
               
۸۹-تونس(۹۲)
                                 
۹۰- اردن(۹۰)
۹۱-بليز(۹۹)
                  
۹۲- فيجي(۸۱)
                  
۹۳- سريلانكا(۹۶)
              
۹۴- تركيه(۸۸)
                       
۹۵- جمهوري دومينيكن(۹۸)

۹۶- مالديو(۸۴)
              
۹۷- تركمنستان(۸۶)
           
۹۸- جامايكا(۷۹)
                
۹۹- ايران(۱۰۱)
                             
۱۰۰- گرجستان(۹۷)
۱۰۱ -آذربايجان(۹۱)
       
۱۰۲- فلسطين(۱۰۲)
          
۱۰۳- الجزيره(۱۰۸)
             
۱۰۴-السالوادور(۱۰۳)
                       
۱۰۵- كيپ‌ورد(۱۰۵)
۱۰۶- سوريه(۱۰۶)
         
۱۰۷-گويان(۱۰۴)
               
۱۰۸- ويتنام(۱۱۲)
               
۱۰۹- قرقيزستان(۱۱۰)
                     
۱۱۰- اندونزي(۱۱۱)
۱۱۱- ازبكستان(۱۰۷)
     
۱۱۲- نيكاراگوئه(۱۱۸)
         
۱۱۳- بوليوي(۱۱۴)
             
۱۱۴ -مغولستان(۱۱۷)
            
۱۱۵- جمهوري مولداوي(۱۱۳)

۱۱۶- هندوراس(۱۱۵)
     
۱۱۷- گواتمالا(۱۲۱)
            
۱۱۸- وانواتو(۱۲۹)
               
۱۱۹-مصر(۱۲۰)
                     
۱۲۰- افريقاي جنوبي(۱۱۹)

۱۲۱- گينه استوايي(۱۰۹) ۱۲۲- تاجيكستان(۱۱۶)

       
۱۲۳-گابن(۱۲۲)
                 
۱۲۴- مغرب(۱۲۵)
                   
۱۲۵- نامبيا(۱۲۶)
۱۲۶- سائوتومه و پرنسيپ(۱۲۳)
 
۱۲۷- هند(۱۲۷)
      
۱۲۸- جزاير سولومان(۱۲۴)
   
۱۲۹- ميانمار(۱۳۲)
                 
۱۳۰- كامبوج(۱۳۰)
۱۳۱-بوتسوانا(۱۲۸)
        
۱۳۲-جزيره كومور(۱۳۶)
  
۱۳۳-جمهوري دمكراتيك لائو(۱۳۵)
۱۳۴- بوتان(۱۳۴)
                   
۱۳۵- پاكستان(۱۴۲)
۱۳۶- نپال(۱۴۰)
             
۱۳۷- گينه نو(۱۳۳)
            
۱۳۸-غنا(۱۳۱)
                    
۱۳۹-بنگلادش(۱۳۸)
               
۱۴۰- تيمور(۱۵۸)
۱۴۱- سودان(۱۳۹)
         
۱۴۲-كنگو(۱۴۴)
               
۱۴۳- توگو(۱۴۳)
                   
۱۴۴- اوگاندا(۱۴۶)
                  
۱۴۵- زيمبابوه(۱۴۷)
۱۴۶-ماداگاسكار(۱۵۰)
    
۱۴۷- سوازيلند(۱۳۷)
        
۱۴۸- كامرون(۱۴۱)
                
۱۴۹- لستو(۱۴۵)
                  
۱۵۰-جيبوتي(۱۵۴)
۱۵۱-يمن(۱۴۹)
             
۱۵۲- موريتاني(۱۵۲)
        
۱۵۳- هايتي(۱۵۳)
                
۱۵۴- كنيا(۱۴۸)
                     
۱۵۵- گامبيا(۱۵۵)
۱۵۶- گينه(۱۶۰)
           
۱۵۷- سنگال(۱۵۷)
           
۱۵۸- نيجريه(۱۵۱)
                 
۱۵۹- رواندا(۱۵۹)
                   
۱۶۰-آنگولا(۱۶۶)
۱۶۱- اريتره(۱۵۶)
          
۱۶۲- بنين(۱۶۱)
              
۱۶۳- ساحل عاج(۱۶۳)
          
۱۶۴- تانزانيا(۱۶۲)
                  
۱۶۵- مالاوي(۱۶۵)
۱۶۶-زامبيا(۱۶۴)
           
۱۶۷- كنگو(۱۶۸)
             
۱۶۸- موزامبيك(۱۷۱)
             
۱۶۹-بروندي(۱۷۳)
                   
۱۷۰- اتيوپي(۱۷۰)
۱۷۱- جمهوري آفريقاي مركزي(۱۶۹)
 
۱۷۲- گينه بيسائو(۱۷۲)
   
۱۷۳- چاد(۱۶۷)
     
۱۷۴- مالي(۱۷۴)
                   
۱۷۵- بوركينافاسو(۱۷۵)
۱۷۶- سيرالئون(۱۷۷)
                    
۱۷۷- نيجر(۱۷۶)